Over Alle rondleidingen 3-daagse toursPrivétoursTours vanuit La PazTours vanuit San PedroZonsondergangtoursNachtelijke sterrenkijktours Routebeschrijving Openingstijden & Tarieven
Vind rondleidingen 
Tien miljard ton zout bedekt 10.582 vierkante kilometer van de Boliviaanse Altiplano en vormt zo de Salar de Uyuni. Dit hooggelegen bekken ligt op 3.653 meter boven zeeniveau en bevat meer dan de helft van de wereldwijde lithiumreserves onder een oogverblindend witte korst.
Tien miljard ton zout strekt zich uit over 10.582 vierkante kilometer in het zuidwesten van Bolivia. Salar de Uyuni beslaat een enorm, semi-aride bekken in het departement Potosí, op een hoogte van 3.653 meter nabij de top van het Andesgebergte. Een oogverblindend witte korst domineert het landschap. Tijdens het droge seizoen van mei tot november barst het oppervlak in herhalende zeshoekige tegels die in de horizon verdwijnen. Regen verandert het terrein volledig tussen december en maart. De jaarlijkse neerslag van 25 centimeter laat een dunne laag water achter op het ondoordringbare zout, waardoor de grond verandert in een 126 kilometer lange spiegel die de lucht en wolken reflecteert.
Onder het strakwitte oppervlak ligt 50 tot 70 procent van de wereldwijde lithiumreserves. Pekelpoelen die onder de korst gevangen zitten, bevatten het cruciale mineraal dat nodig is voor batterijen in smartphones en laptops wereldwijd. Boven de grond is de uitgestrektheid zo vlak dat internationale ruimtevaartorganisaties het oppervlak gebruiken om satelliet-hoogtemeters te kalibreren. Het gebrek aan visuele diepte-aanwijzingen over de 84 kilometer breedte heft het standaardperspectief op. Objecten in de verte lijken op hetzelfde vlak te liggen als objecten die slechts centimeters van de kijker verwijderd zijn.
Om het bekken te bereiken is een reis van 550 kilometer vanuit La Paz nodig. Nachtbussen van Todo Turismo en Trans Omar vertrekken om 20:00 uur uit de hoofdstad en komen rond 06:00 uur aan in Uyuni. Vluchten via Boliviana de Aviación overbruggen de afstand in een uur en landen op 10 minuten van het stadscentrum. Bezoekers kiezen tussen een dagtour in een 4x4-jeep of een driedaagse expeditie tot aan de Chileense grens. Bij standaard groepstours moeten reizigers opvouwbare rolstoelen in de kofferbak opbergen en handmatig in de voertuigen stappen. Gespecialiseerde operators in Uyuni bieden aangepaste 4x4's aan die zijn uitgerust met liften voor gasten met een beperkte mobiliteit.
Een bezoek vereist het doorstaan van barre omstandigheden. Overdag verbrandt de huid door intense uv-straling, terwijl de nachttemperaturen tot onder het vriespunt dalen. Januari en februari brengen zware regenval met zich mee, waardoor de zoutvlakte onbegaanbaar wordt voor voertuigen en de toegang tot centrale bezienswaardigheden wordt geblokkeerd. Reizigers moeten Boliviaanse Boliviano's bij zich hebben voor alle transacties, aangezien lokale attracties en openbare toiletten geen Amerikaanse dollars accepteren.
Dertigduizend jaar geleden bedekte een gigantisch prehistorisch waterlichaam, bekend als het Minchin-meer, dit deel van de Altiplano. De regio had geen afwateringsmogelijkheden naar de oceaan. Water verzamelde zich in het hooggelegen bekken en creëerde een enorme binnenzee, vernoemd naar geoloog Juan B. Minchin. Klimaatveranderingen tussen 13.000 en 26.100 jaar geleden zorgden ervoor dat het waterpeil daalde, waardoor het bekken veranderde in het Paleo-meer Tauca. Dit secundaire meer bereikte een maximale diepte van 140 meter voordat het rond 11.500 jaar geleden verder kromp tot het Coipasa-meer.
Intense verdamping overtrof uiteindelijk de neerslag. De laatste prehistorische meren droogden volledig op en lieten geconcentreerde zoutafzettingen achter die verhardden tot een korst van wel 130 meter dik. Inheemse Aymara- en Quechua-gemeenschappen vestigden zich in de omliggende regio's. Lokale boeren begonnen het zout aan de oppervlakte te oogsten met traditionele pikhouwelen en schoppen, waarbij ze de mineralen in kleine kegelvormige hopen verzamelden om onder de zon te drogen. Deze handmatige extractiemethode gaat vandaag de dag nog steeds door in dorpen zoals Colchani, waarbij jaarlijks minder dan 25.000 ton wordt verwijderd uit de reserve van 10 miljard ton.
De industriële focus verschoof eind 20e eeuw naar de regio. NASA's Project ERTS voerde tussen 1973 en 1976 het eerste grote wetenschappelijke onderzoek uit naar de minerale hulpbronnen van het bekken. Satellietbeelden onthulden de enorme lithiumafzettingen die in de pekel onder de zoutkorst zweefden. In 1988 nodigde de Boliviaanse regering de Lithium Corporation of America (LITHCO) uit om de mineralen te winnen. Het contract leidde tot onmiddellijke protesten van lokale gemeenschappen die zich zorgen maakten over milieuverontreiniging en economische uitbuiting.
De jaren 40 markeerden het einde van een andere lokale industrie net buiten de zoutvlakte. Stoomlocomotieven die ooit goud, zilver en tin naar de havens aan de Stille Oceaan vervoerden, werden achtergelaten aan de rand van de stad Uyuni. De verroeste, uitgeholde treinen staan nu in de Cementerio de Trenes, bedekt met graffiti en aangetast door de barre, zoute wind. Reizigers die op de metalen frames klimmen, moeten op scherpe randen letten voordat ze foto's maken.
Een 130 meter dikke korst van natriumchloride bedekt de Salar de Uyuni. Het oppervlak strekt zich uit over 126 kilometer in lengte en 84 kilometer in breedte, met een hoogteverschil van minder dan één meter over de gehele uitgestrektheid. Deze extreme vlakheid dwingt koude ondergrondse rivieren en lucht onder druk om zwakke plekken in de korst te zoeken. Bij de Ojos del Salar breken deze ondergrondse krachten door het zout heen. Zuur, mineraalrijk water borrelt naar de oppervlakte en kolkt zichtbaar tegen de omliggende witte vlaktes.
Vulkanisch gesteente doorbreekt de vlakke horizon op het Incahuasi-eiland. De landmassa rijst abrupt op vanuit het midden van de zoutvlakte, bedekt met gefossiliseerd koraal en gigantische cactussen die tot enkele meters hoog worden. Een wandelpad van 15 minuten slingert over het scherpe, oneffen vulkanische terrein naar de top. Bezoekers die over deze rotsen klauteren, worden geconfronteerd met een steile helling op 3.653 meter hoogte, wat langzame, weloverwogen stappen vereist om acute hoogteziekte te voorkomen.
Het landschap verandert drastisch ten zuiden van de zoutvlaktes langs de driedaagse tourroute. De Salvador Dalí-woestijn kenmerkt zich door door de wind gevormde, natuurlijk gebeeldhouwde rotsformaties omringd door perfect kegelvormige vulkanen. Verder naar het zuiden toont de Laguna Colorada levendig rood water vol met duizenden grazende roze flamingo's, die scherp afsteken tegen de witte boraxafzettingen langs de kustlijn.
Geothermische activiteit intensiveert nabij de Chileense grens bij de Sol de Mañana-geisers. De hoogte klimt tot 5.000 meter, waar kokende modderpoelen en zwavelhoudende ventilatieopeningen dikke stoomkolommen in de ijzige ochtendlucht uitstoten. De grond rond de geisers blijft zeer onstabiel. Toeristen die te dicht bij de rand lopen, riskeren door de dunne korst in kokende modder te vallen, waardoor strikte naleving van de instructies van de gids een kwestie van fysieke veiligheid is.
Lokale inheemse gemeenschappen bekijken de zoutvlakte door de lens van de Andes-mythologie. Aymara-legendes vertellen dat de bergen rondom het bekken—Tunupa, Kusku en Kusina—ooit gigantische mensen waren. Tunupa trouwde met Kusku, maar hij verliet haar voor Kusina. De tranen van Tunupa vermengden zich met moedermelk terwijl ze haar zoon voedde, waardoor de vlakte overstroomde en de Salar ontstond. De Tunupa-vulkaan, die 5.321 meter hoog oprijst aan de noordelijke rand van de zoutvlakte, draagt haar naam en blijft een heilige plek. Aan de voet ervan herbergt het Coquesa Mummies Museum oude menselijke resten die door het droge, ijzige klimaat bewaard zijn gebleven.
Zoutwinning bepaalt het economische en sociale ritme van grenssteden zoals Colchani. Ambachtslieden snijden blokken massief zout in meubels, bakstenen en kleine sculpturen die op lokale markten worden verkocht. Lokale boeren gebruiken traditionele pikhouwelen en schoppen om het zout aan de oppervlakte te verzamelen in grote kegelvormige hopen. De gehele architectuur van de regio past zich aan de omgeving aan, wat culmineert in hotels die volledig zijn gebouwd van zoutblokken die direct uit het bekken zijn gewonnen.
Overleven in deze omgeving vereist strikte naleving van lokale richtlijnen. Bezoekers moeten zich kleden in thermische basislagen, winddichte jassen en hoeden met brede randen om de extreme temperatuurschommelingen aan te kunnen. Wegwerpplastic wordt ontmoedigd en reizigers moeten al hun afval meenemen, inclusief biologisch afbreekbaar toiletpapier dat tijdens buitenstops wordt gebruikt. Toerismesalarissen zijn sterk afhankelijk van de fooiencultuur rond de 4x4-chauffeurs en gidsen. Bezoekers geven $5 tot $10 USD per dag rechtstreeks aan het personeel dat door het vormloze terrein navigeert. Chauffeurs werken lange uren onder extreme omstandigheden en repareren frequente voertuigdefecten veroorzaakt door het corrosieve zoute water dat door metalen onderstellen vreet.
Internationale ruimtevaartorganisaties gebruiken de extreme vlakheid van de zoutkorst om satelliet-hoogtemeters vanuit een baan om de aarde te kalibreren.
De pekelpoelen onder het oppervlak bevatten 50 tot 70 procent van de wereldwijde lithiumvoorraad.
Duizenden roze flamingo's grazen in het nabijgelegen rode water van de Laguna Colorada op 4.200 meter hoogte.
Verlaten 19e-eeuwse stoomlocomotieven roesten in de open woestijn net buiten de stad Uyuni.
Het Incahuasi-eiland beschikt over eeuwenoude cactussen die groeien op gefossiliseerd koraal in het midden van de zoutvlakte.
Een dunne laag zomerregen creëert tussen december en maart een reflectie van de lucht over 10.582 vierkante kilometer.
De lokale bevolking wint jaarlijks 25.000 ton zout met traditionele pikhouwelen en schoppen om het milieu te sparen.
De zoutvlakte ligt op een hoogte van 3.653 meter boven zeeniveau. Het hoogste punt van de standaard driedaagse tour bereikt 5.000 meter bij de Sol de Mañana-geisers. Bezoekers ervaren vaak hoogteziekte en hebben acclimatisatie nodig voordat ze gaan reizen.
Een eenvoudige dagtour naar de zoutvlaktes kost tussen de $30 en $50 USD per persoon. Uitgebreide driedaagse groepstours vanuit Uyuni variëren van $150 tot $200 USD. Deze prijs is inclusief gedeeld 4WD-vervoer, basisaccommodatie en maaltijden.
Ja, Amerikaanse burgers moeten $160 USD betalen voor een toeristenvisum bij aankomst. Voor de aanvraag moeten twee pasfoto's worden meegenomen naar de grensovergang. Veel West-Europese en Zuid-Amerikaanse burgers kunnen visumvrij reizen.
Het natte seizoen van december tot maart laat een dunne laag water op het oppervlak achter, wat een enorm spiegeleffect creëert. Het droge seizoen van mei tot november legt herhalende zeshoekige zoutkorstpatronen bloot. Zware regenval in januari en februari kan de centrale zoutvlakte onbegaanbaar maken voor voertuigen.
Touroperators nemen lokale toegangsprijzen niet op in hun basisprijs. Bezoekers moeten 30 BOB betalen voor het Incahuasi-eiland en 150 BOB voor het Eduardo Avaroa Nationaal Reservaat. Deze kosten moeten contant worden betaald in Boliviaanse Boliviano's.
Zelfstandig rijden is technisch mogelijk, maar wordt sterk afgeraden. De uitgestrektheid van 10.582 vierkante kilometer mist wegen en oriëntatiepunten. Chauffeurs raken gemakkelijk gedesoriënteerd of beschadigen hun voertuigen in diep zout water.
Fotografen hebben ziplock-zakken of droge tassen nodig om camera's te beschermen tegen corrosief zout, stof en een hoge luchtvochtigheid. Het meenemen van extra batterijen is verplicht. De ijzige temperaturen op de Altiplano putten elektronische batterijen snel uit.
Openbare toiletten zijn beschikbaar op specifieke stops en kosten 6 BOB per keer. Bij meerdaagse tours moet vaak gebruik worden gemaakt van natuurlijke buitentoiletten in afgelegen woestijngebieden. Reizigers moeten hun eigen biologisch afbreekbare toiletpapier inpakken en meenemen.
Bezoekers moeten thermische basislagen, warme fleece-tussenlagen en winddichte buitenlagen inpakken. De nachttemperaturen dalen tot onder het vriespunt, wat mutsen en handschoenen vereist. Overdag zijn hoeden met brede randen, uv-beschermende zonnebrillen en zonnebrandcrème met factor 50 noodzakelijk.
Nachtbussen vertrekken tussen 20:00 en 21:00 uur uit La Paz en komen 10 tot 12 uur later aan in Uyuni voor $15 tot $25 USD. Vluchten via Boliviana de Aviación duren een uur en kosten $89 tot $150 USD. De luchthaven van Uyuni ligt op 10 minuten van het stadscentrum.
Bekijk geverifieerde rondleidingen met gratis annulering en directe bevestiging.
Vind rondleidingen